نگاهی به سیر تکاملی باربارا گوردون: از بت‌گرل تا اوراکل

در دل دنیای پرتنش و چندلایه‌ی دی‌سی کامیکس، داستان باربارا گوردون (Barbara Joan Gordon) یکی از پیچیده‌ترین تحولات قهرمانی را نمایش می‌دهد؛ شخصیتی که از بت‌گرل به اوراکل تبدیل شد، یکی از تراژیک‌ترین کمیک‌های تاریخ یعنی The Killing Joke را رقم زد. با فانتزی‌مگ همراه باشید.

کمیک The Killing Joke سکوی پرتابی تلخ برای بت‌گرل بود

در سال 1988، کتاب مصور تک‌جلدی Batman: The Killing Joke، به قلم آلن مور و طراحی برایان بلد، یک نقطه عطف تاریک در روایت بت‌ورس ایجاد کرد. این کمیک که بخش اعظمش به تلاش جوکر برای نابودسازی روانی جیمز گوردون، کمیشنر گاتهام، اختصاص داشت؛ باربارا گوردون، قهرمان سابق با نام بت‌گرل، را هدف خشونت بی‌سابقه و ترومای شدید قرار داد.

گرچه جزئیات اتفاقات خشونت‌آمیز این کمیک به شکل مشخصی به تصویر کشیده نشد، اما پیامدهای آن شوک‌آور بود؛ باربارا به وسیله جوکر شدیدا مجروح و فلج شد و رئیس پلیس شهر گاتهام به شکل ناراحت‌کننده‌ای دچار فروپاشی ذهنی شد.

تولد اوراکل

مخاطب‌های کمیک هرگز شاهد پایان کار باربارا به عنوان یک قهرمان نبودند. جان آسترندر و کیم ییل با بازگرداندن او در قالب اوراکل، قهرمانی مبتکر و توانمند را به تصویر کشیدند که به عنوان منبع اطلاعات و مرکز شبکه قهرمانان در داستان‌های Suicide Squad و Birds of Prey شناخته می‌شود.

اوراکل نمونه‌ای برجسته در نمایندگی افراد دارای معلولیت در فرهنگ محبوب بود، چرا که باربارا با وجود معلولیت جسمی‌اش، جایگاه کلیدی و غیرقابل انکاری در دنیای بت‌ورس یافت، این مسیر به بازتعریف مفهوم قهرمانی و قدرت در میان زنان کمیک انجامید.

واکنش‌ها و نقدهای پیرامون تحول شخصیت

تصویر: بازگشت باربارا به نقش Batgirl در راستای New 52 و تلاش برای حفظ تجربیات اوراکل.

این تغییر جهت، با واکنش‌های متنوعی مواجه شد. گروهی تحول اوراکل را احیای شخصیت و تکریم مقاومت معرفی کردند، در حالی که برخی دیگر به‌خصوص در جریان رویداد New 52 منتقد بازگشت باربارا به قامت Batgirl بودند، چرا که در نگاه آن‌ها، بخشی از تاریخچه مهم اوراکل کمرنگ شد.

با وجود تمام این موارد، شکی نیست که شخصیت باربارا گوردون به عنوان یکی از مهم‌ترین نماهنگ‌های خانواده بت‌من، نمادی است که هم شکست و هم بازیابی را به نمایش گذاشته است؛ مبارزی که هنوز هم الهام‌بخش مخاطبان و نویسندگان برای خلق روایت‌های تازه‌ای است که اهمیت تعادل بین احترام به تاریخچه و نوآوری داستانی را یادآور می‌شود.