ورجیل، موسیقی و سیاست؛ فصل دوم Devil May Cry غافلگیرتان می‌کند

فصل دوم شیطان هم می گرید (Devil May Cry) در حالی از نتفلیکس (Netflix) منتشر شده که ادامه‌ای مستقیم بر فصل اول است، اما این بار با اعتمادبه‌نفس بیشتر، لحن جسورانه‌تر و تمرکز پررنگ‌تر بر درام شخصیت‌ها. اگر فصل نخست با وجود برخی ایرادها توانست با ریتم پرانرژی، پایان دیوانه‌وار و موسیقی خاطره‌انگیز توجه مخاطبان را جلب کند، فصل دوم پا را فراتر می‌گذارد و نشان می‌دهد این اقتباس ویدیوگیمی فقط یک نمایش اکشن خون‌آلود نیست، بلکه می‌تواند لایه‌های سیاسی، احساسی و ایدئولوژیک هم داشته باشد.

بازگشت به جهنم با لحن سیاسی‌تر

داستان فصل دوم از همان نقطه‌ای ادامه پیدا می‌کند که فصل اول متوقف شده بود؛ جایی که رئیس‌جمهور ایالات متحده به‌طور لفظی و تصویری به جهنم (Hell) حمله کرده بود. اما این‌بار مشخص می‌شود که این جنگ، برخلاف تبلیغات دولتی و ماشین رسانه‌ای دارک‌کام (DARKCOM)، چندان هم با استقبال عمومی روبه‌رو نیست. با آشکار شدن تصاویر مربوط به بازداشتگاه‌های مخفی و شکنجه غیرنظامیان، روایت سریال وارد لحن تندتری می‌شود و بیش از پیش به اشاره‌های آشکار به جنگ عراق و فضای اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی متکی می‌ماند. همین جسارت، به سریال هویتی متمایز می‌دهد؛ هویتی که آن را از یک اقتباس صرفاً اکشن جدا می‌کند.

ورود ورجیل؛ بهترین تصمیم فصل دوم

محور اصلی روایت در این فصل، ورود ورجیل (Vergil) است؛ برادری گمشده برای دانتِه (Dante) که از همان لحظه ورود، وزن دراماتیک سریال را بالا می‌برد. ورجیل، برخلاف دانته، سرد، جدی، بی‌رحم و کاملاً کنترل‌شده است و همین تضاد، او را به جذاب‌ترین عنصر فصل تبدیل می‌کند. داستان او که پر از گذشته‌ای تراژیک، انگیزه‌های انتقام‌جویانه و پیچش‌های شخصیتی است، بدون تردید نقطه قوت اصلی این فصل محسوب می‌شود. حمله خونین او به نیروهای اوروبوروس (Uroboros) با موسیقی Bodies از Drowning Pool، یکی از همان لحظاتی است که نشان می‌دهد سازندگان دقیقاً می‌دانند چگونه از اکشن برای شخصیت‌پردازی استفاده کنند.

داستانی درباره خانواده، زخم و انتخاب‌های متفاوت

فصل دوم بیش از هر چیز، به رابطه دانته و ورجیل با مادرشان ایوا (Eva) می‌پردازد. در حالی که فصل اول روی آشکار شدن هویت نیمه‌شیطانی دانته تمرکز داشت، این فصل لایه‌های عاطفی‌تری را وارد روایت می‌کند و نشان می‌دهد که این دو برادر چگونه در نتیجه یک گذشته مشترک، به دو مسیر کاملاً متفاوت کشیده شده‌اند. فلش‌بک‌های مربوط به کودکی آن‌ها و نحوه بزرگ شدن‌شان، به فصل عمق می‌دهد و باعث می‌شود داستان انتقام ورجیل فقط یک انگیزه سطحی نباشد، بلکه به تجربه‌ای تراژیک و انسانی تبدیل شود. صداپیشگی جانی یونگ بوش (Johnny Yong Bosch) در نقش دانته و رابی دی‌ماند (Robbie Daymond) در نقش ورجیل نیز این بُعد احساسی را تقویت می‌کند.

اکشنی پرانرژی، حتی با ضعف‌های بصری

از نظر بصری، سریال همچنان کاملاً بی‌نقص نیست. استفاده از شیاطین کامپیوتری (CG) و برخی تصاویر ثابت در صحنه‌های اکشن هنوز هم گاهی به چشم می‌آید، اما استودیو میر (Studio Mir) باز هم توانسته صحنه‌های نبرد را پویا، سریع و هیجان‌انگیز نگه دارد. طراحی مبارزات همچنان یکی از مهم‌ترین نقاط قوت سریال است و بعضی اپیزودها حتی با تغییر سبک هنری، حال‌وهوای متفاوتی خلق می‌کنند؛ همان چیزی که فصل اول را هم در بهترین لحظاتش متمایز کرده بود.

جمع‌بندی و نقد کلی Devil May Cry

در نهایت، فصل دوم Devil May Cry تجربه‌ای است که نه‌تنها برای طرفداران بازی‌ها، بلکه برای دوستداران اکشن و درام نیز جالب و تماشایی خواهد بود. موسیقی سریال واقعاً شنیدنی و انتخاب قطعه‌ها دقیق و الهام‌بخش است و تدوین اکشن با ریتم آهنگ‌ها هیجان صحنه‌ها را دوچندان می‌کند. هرچند داستان سریال گهگاهی وارد مسیرهای قابل پیش‌بینی و کلیشه‌ای می‌شود و برخی شخصیت‌ها شبیه نمونه‌های آشنا در آثار مشابه هستند، اما جاهایی هم با پیچش‌های روایی یا بازی با انتظارات مخاطب، غافلگیری‌های مثبت رقم می‌زند که باعث می‌شود قصه فاقد هویت منحصر‌به‌فرد نباشد. همچنین این فصل، اهمیت روابط خانوادگی و زخم‌های گذشته را با زبانی صریح و احساسی روایت می‌کند و موفق می‌شود تعادل نسبی میان اکشن پرآدرنالین و لحظات احساسی برقرار کند. گرچه نقاط ضعفی مانند استفاده بیش از حد از جلوه‌های بصری کامپیوتری یا فیلمنامه‌ی بعضاً خطی وجود دارد، اما در مجموع، این فصل دوم یک پیشرفت چشمگیر نسبت به قبل است و نشان می‌دهد Devil May Cry پتانسیل تبدیل شدن به یکی از اقتباس‌های تلویزیونی موفق سال‌های اخیر را دارد.