توسط : درخت جادویی دوردست (The Magic Faraway Tree) با بازی اندرو گارفیلد (Andrew Garfield)، کلیر فوی (Claire Foy) و ربکا فرگوسن (Rebecca Ferguson) بدون سروصدای یک بلاکباستر بزرگ وارد سینماها شد، اما عملکردش برای یک فانتزی خانوادگی اقتباسی امیدوارکننده بوده است. فیلم تا امروز نزدیک به ۳۵ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته، در بریتانیا با استقبال قابلتوجهی روبهرو شده و همزمان توانسته نظر مثبت بخش بزرگی از منتقدان را هم جلب کند.
بخش اصلی این موفقیت از بازارهای خارج آمریکا آمده است. درخت جادویی دوردست بیش از ۳۲ میلیون دلار از فروش جهانی خود را خارج از آمریکا به دست آورده و بریتانیا بهتنهایی بیش از ۲۰ میلیون دلار از این رقم را تشکیل میدهد. در مقابل، فروش حدود ۲.۴ میلیون دلاری فیلم در آمریکا نشان میدهد که فعلاً با پدیدهای جهانی روبهرو نیستیم؛ موفقیت فیلم بیش از هر چیز مدیون مخاطبان بریتانیایی و آشنایی چندنسلی آنها با کتابهای ادین بلیتون (Enid Blyton) است.
واکنش منتقدان هم به این مسیر کمک کرده است. فیلم در راتن تومیتوز با استقبال عمدتاً مثبت روبهرو شده و بیش از جلوههای ویژه یا جاهطلبیهای عظیم فانتزی، لحن گرم، شوخطبعی و فضای خانوادگی آن مورد توجه قرار گرفته است. درخت جادویی دوردست قرار نیست ارباب حلقههای تازهای باشد؛ جذابیتش دقیقاً در مقیاس کوچکتر داستانی است که درباره یک خانواده، چند کودک و درختی است که هر بار آنها را به دنیایی تازه میبرد.
اعتماد سازندگان به این دنیا هم به همین یک فیلم محدود نشده است. دو دنباله دیگر در دست توسعه قرار دارند و سایمون فارنبی (Simon Farnaby)، نویسنده فیلم نخست، روی ادامه داستان کار میکند. برنامه فعلی حتی امکان ساخت قسمتهای دوم و سوم بهصورت پشتسرهم را هم در نظر گرفته است؛ نشانهای که میگوید تهیهکنندگان درخت جادویی دوردست را نه یک اقتباس مستقل، بلکه آغاز یک مجموعه خانوادگی تازه میبینند.
این اتفاق برای منبع اقتباس هم اهمیت دارد. کتابهای درخت جادویی دوردست نزدیک به یک قرن قدمت دارند و نسلهای مختلفی از کودکان بریتانیایی با آنها بزرگ شدهاند. حالا اولین فیلم نشان داده این دنیا هنوز میتواند مخاطب سینمایی پیدا کند؛ حتی اگر موفقیتش فعلاً بیشتر در خانه خودش، یعنی بریتانیا، اتفاق افتاده باشد.
بنابراین سؤال جذاب درباره درخت جادویی دوردست دیگر این نیست که آیا فیلم دیگری ساخته میشود یا نه؛ دو دنباله همین حالا در دست توسعهاند. سؤال این است که آیا این موفقیت بریتانیایی میتواند به اندازهای گسترش پیدا کند که یک مجموعه کتاب کلاسیک کودک را به فرنچایز فانتزی خانوادگی تازهای برای سینما تبدیل کند؟
