توسط : لایتسیبر (Lightsaber) نزدیک به پنجاه سال است که یکی از مهمترین نمادهای دنیای استار وارز (Star Wars) محسوب میشود. از نخستین نبرد میان اوبی وان کنوبی (Obi-Wan Kenobi) و دارث ویدر (Darth Vader) گرفته تا مبارزههای حماسی لوک اسکایواکر (Luke Skywalker)، آناکین اسکایواکر (Anakin Skywalker) و ری اسکایواکر (Rey Skywalker)، این سلاح همیشه چیزی فراتر از یک ابزار جنگی بوده است. هر بار که تیغه لایتسیبر روشن میشود، مخاطب میداند قرار است با یکی از مهمترین لحظات داستان روبهرو شود.
با این حال، طی چند سال گذشته لوکاسفیلم (Lucasfilm) تلاش کرده نشان دهد که استار وارز فقط به جدایها (Jedi)، سیثها (Sith) و مبارزههای لایتسیبری خلاصه نمیشود. سریال آندور (Andor) تقریباً هیچ حضوری از فورس (Force) یا لایتسیبر ندارد و تمرکزش را روی مقاومت، سیاست و زندگی مردم عادی کهکشان گذاشته است. Skeleton Crew نیز بیشتر یک ماجراجویی فضایی کلاسیک است و حتی فیلم مندلورین و گروگو (The Mandalorian & Grogu) با وجود حضور گروگو (Grogu)، بیش از آنکه به دوئلهای جدایها بپردازد، روی ماجراجوییهای دین جارین (Din Djarin) و دنیای ماندالورها تمرکز دارد.
به همین دلیل، زمانی که Star Wars: Starfighter معرفی شد، بسیاری از طرفداران تصور کردند این فیلم نیز قرار است همین مسیر را ادامه دهد؛ اثری که بیشتر درباره خلبانان، نبردهای فضایی و جنگندهها باشد و خبری از لایتسیبر در آن نباشد.
اما اطلاعات تازه منتشرشده نشان میدهد این فرضیه چندان درست نبوده است. فیلم نهتنها شامل مبارزههای لایتسیبری خواهد بود، بلکه این نبردها یکی از بخشهای مهم روایت خواهند بود. همین موضوع، نگاه تازهای به جایگاه Starfighter در آینده استار وارز ایجاد میکند.
استار وارز بدون لایتسیبر هم موفق بوده است
موفقیت Andor ثابت کرد که استار وارز میتواند بدون حضور جدایها هم داستانی فوقالعاده تعریف کند. بسیاری از منتقدان، این سریال را یکی از بهترین آثار تاریخ این فرنچایز میدانند؛ اثری که تقریباً هیچ وابستگی مستقیمی به دوئلهای لایتسیبری نداشت.
این تجربه باعث شد تصور شود لوکاسفیلم قصد دارد مسیر تازهای را در پیش بگیرد؛ مسیری که در آن کهکشان عظیم استار وارز از زاویه شخصیتهای عادی، سربازها، جاسوسها و خلبانان روایت شود.
اما Starfighter ظاهراً قرار نیست این مسیر را تا انتها ادامه دهد.
لایتسیبر فقط یک سلاح نیست
دلیل اهمیت این خبر فقط بازگشت چند مبارزه نیست.
در دنیای استار وارز، لایتسیبر بخشی از هویت شخصیتهاست. رنگ تیغه، شیوه مبارزه و حتی نحوه ساخت آن، بخشی از مسیر رشد یک جدای را روایت میکند. بسیاری از مهمترین تصمیمهای شخصیتهای این جهان نیز در جریان دوئلهای لایتسیبری گرفته شدهاند.
به همین دلیل، حذف کامل این عنصر از یک فیلم سینمایی، به معنای حذف یکی از مهمترین زبانهای بصری استار وارز خواهد بود.
بازگشت این مبارزهها نشان میدهد لوکاسفیلم هنوز اعتقاد دارد که لایتسیبر، حتی در دورهای که داستانهای متنوعتری روایت میشوند، جایگاه ویژه خود را حفظ کرده است.
Starfighter میتواند سرنخهایی از آینده جدایها ارائه کند
داستان Star Wars: Starfighter پنج سال پس از وقایع فیلم The Rise of Skywalker روایت میشود؛ دورهای که اطلاعات رسمی بسیار کمی درباره آن در اختیار داریم.
در این مقطع زمانی، ری اسکایواکر در حال پایهگذاری نسل تازهای از جدایها است، اما هنوز مشخص نیست نظم جدید جدایها چه وضعیتی دارد و تهدید اصلی کهکشان چیست.
به همین دلیل، حضور دوئلهای لایتسیبری میتواند فقط یک صحنه اکشن نباشد. این مبارزهها شاید نخستین سرنخهای جدی از وضعیت فورس، جدایها و حتی دشمنان جدید این دوره از تاریخ استار وارز را در اختیار مخاطبان قرار دهند.
شاون لوی چه چیزی به استار وارز اضافه میکند؟
کارگردانی Starfighter بر عهده شاون لوی (Shawn Levy) است؛ فیلمسازی که آثارش مانند Free Guy، The Adam Project و Deadpool & Wolverine نشان دادهاند او علاقه زیادی به اکشنهای پرتحرک، شخصیتمحور و فیلمبرداری پویا دارد.
اگر همین سبک به دوئلهای لایتسیبری منتقل شود، احتمال دارد شاهد مبارزههایی باشیم که از نظر طراحی، ریتم و اجرای سینمایی با آنچه در سهگانههای پیشین دیدهایم تفاوت داشته باشند. این موضوع زمانی جذابتر میشود که گزارشها از حضور تام کروز (Tom Cruise) در روند طراحی و هدایت سکانسهای دوئل خبر میدهند. هرچند جزئیات همکاری او هنوز به طور کامل مشخص نشده، اما سابقه کروز در خلق صحنههای اکشن واقعگرایانه و بدلکاریهای پیچیده در مجموعه Mission: Impossible باعث شده بسیاری از طرفداران انتظار داشته باشند مبارزههای Starfighter از نظر کیفیت اجرا، استاندارد تازهای برای استار وارز تعریف کنند.
از سوی دیگر، حضور رایان گاسلینگ (Ryan Gosling) در نقش اصلی و قرار گرفتن داستان در دورهای کاملاً جدید، این فرصت را در اختیار فیلم قرار میدهد که بدون وابستگی مستقیم به خانواده اسکایواکر (Skywalker)، فصل تازهای از دنیای استار وارز را آغاز کند؛ فصلی که هم به میراث کلاسیک این جهان وفادار میماند و هم شخصیتها و داستانهای تازهای را به مخاطبان معرفی میکند.
آینده استار وارز به تعادل نیاز دارد
شاید مهمترین نکته این باشد که لوکاسفیلم اکنون به تعادلی رسیده که سالها در جستوجوی آن بود.
آثاری مانند Andor ثابت کردند استار وارز بدون جدایها هم میتواند روایتهایی قدرتمند داشته باشد. در مقابل، Starfighter نشان میدهد این فرنچایز هنوز قصد ندارد از نمادهای کلاسیک خود فاصله بگیرد.
شاید آینده استار وارز نه در حذف لایتسیبر، بلکه در استفاده هوشمندانهتر از آن باشد؛ جایی که هر بار روشن شدن تیغه، دوباره همان هیجان و اهمیت سالهای نخست این مجموعه را برای مخاطبان زنده کند.
اگر Starfighter بتواند میان داستانی تازه، نبردهای فضایی، شخصیتهای جدید و دوئلهای لایتسیبری تعادل برقرار کند، ممکن است به یکی از مهمترین آغازهای دوران پس از حماسه اسکایواکر (Skywalker Saga) تبدیل شود؛ دورانی که قرار است آینده این کهکشان را برای نسل جدید طرفداران تعریف کند.
