توسط : دهه ۹۰ میلادی را اگر بخواهیم خیلی ساده توصیف کنیم، باید بگوییم دهه ای بود که شونن ها همه جا را گرفته بودند. مانگاهایی که با قهرمان های پرانرژی، مبارزه های دیوانه وار و حس پیشرفت مرحله به مرحله، مخاطب را میخکوب می کردند. کافی بود اسم دهه ۹۰ بیاید وسط تا فوری یاد دراگون بال (Dragon Ball) بیفتیم، یا اسلم دانک (Slam Dunk) و البته ماجراجویی عجیب جوجو (JoJo’s Bizarre Adventure). اما وسط این همه غول شونن، یک مانگا بود که اصلا از جنس آن جریان نبود… و دقیقا همین باعث شد تبدیل به یک پدیده جهانی بشود: سیلور مون (Sailor Moon) اثر نائوکو تاکئوچی (Naoko Takeuchi).
و نکته همین جاست: سیلور مون فقط یک مانگای محبوب نیست که نوستالژی ساخته باشه. این اثر از نظر روایت، تم ها، جسارت فرهنگی و حتی طراحی بصری، چیزی داره که خیلی از هم دوره های خودش ندارن. اگه منصف باشیم، سیلور مون حتی میتونه یکی از جدی ترین گزینهها برای عنوان «بهترین مانگای دهه ۹۰» باشه؛ فقط باید درست نگاهش کنیم.
فرق مانگای Sailor Moon با انیمه و با شونن هاي دهه ۹۰
خیلی ها Sailor Moon رو با همون انیمه معروفش می شناسن: یک سریال سرگرم کننده با اپیزودهای نسبتا فرمولی، شوخی های روتین، نبردهای هفتگی و یک فضای سبکتر و شیرینتر. اما مانگا دقیقا همون چیزی نیست که انیمه نشون میده.
مانگای Sailor Moon که بین سال های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷ منتشر شد، حال و هوای جدیتر و شاعرانهتری داره. روایتش فشردهتره، تصمیمها تاثیر واقعی دارن و رابطهها پیچیده تر از چیزیه که در انیمه میبینیم. به خصوص رابطه Usagi Tsukino و Mamoru Chiba که در مانگا یک ستون احساسی واقعیه، نه صرفا یک رومنس ساده. این رابطه در مانگا پر از لحظههاییه که درباره سرنوشت، پذیرش خود، فداکاری و انتخاب حرف میزنه. در حالی که انیمه بیشتر توجهش رو گذاشته روی تیم سیلور و نبردهای دسته جمعی و ریتمش هم سادهتره.
میراث فرهنگی: Sailor Moon جهان را تغییر داد
Sailor Moon فقط یک مانگا نبود، بلکه یک موج فرهنگی بود. تاکئوچی با این اثر، ژانر دختران جادویی رو از یک قالب ساده بیرون آورد و تبدیلش کرد به چیزی که می تونست درباره استقلال زنان، قدرت دوستی، عشق، هویت و مبارزه حرف بزنه. این مانگا با ترجمه های گسترده و انیمه بین المللی اش تبدیل شد به یک نماد فرهنگ پاپ در آمریکا، اروپا و آسیا.
