توسط : آواتار: آخرین بادافزار (Avatar: The Last Airbender) برای خیلیها یک انیمیشن خاطرهانگیز دوران کودکی است، اما با بزرگتر شدن، معنای بسیاری از شخصیتها و اتفاقات آن کاملاً تغییر میکند. اثری که برای کودکان یک ماجراجویی فانتزی است، برای بزرگسالان روایتی درباره سوگ، تروما، هویت، مسئولیت و بخشش میشود. همین لایههای پنهان است که باعث شده آواتار بعد از نزدیک به دو دهه همچنان یکی از بهترین انیمیشنهای تاریخ باشد.
کاتارا (Katara)؛ زخمی که هرگز کاملاً التیام پیدا نکرد
در قسمت The Southern Raiders، کاتارا دیگر فقط دختر مهربانی نیست که همه را کنار هم نگه میدارد. او با خشم، احساس گناه و اندوه از دست دادن مادرش روبهرو میشود. وقتی بزرگتر میشویم، بهتر درک میکنیم که او فقط به دنبال انتقام نیست؛ بلکه سالها با زخمی زندگی کرده که هیچ وقت فرصت التیام پیدا نکرده است.
زوکو (Zuko)؛ درمان همیشه یک مسیر مستقیم نیست
یکی از واقعیترین شخصیتهای مجموعه، زوکو است. او بارها اشتباه میکند، دوباره به گذشته برمیگردد و دوباره تلاش میکند تغییر کند. امروز راحتتر میتوان فهمید که روند بهبود انسان، همیشه خطی نیست و گاهی چند قدم عقب رفتن هم بخشی از مسیر رشد است.
عمو آیرو (Uncle Iroh)؛ مردی که غم را به مهربانی تبدیل کرد
در کودکی، آیرو فقط پیرمرد شوخ و علاقهمند به چای به نظر میرسد. اما حالا میفهمیم تمام آرامش او از دل یک فقدان بزرگ بیرون آمده است. سکانس Leaves from the Vine دیگر فقط غمگین نیست؛ بلکه تصویری از پدری است که بعد از از دست دادن فرزندش، زندگی را وقف کمک به دیگران کرده است.
تاف (Toph) و سوکا (Sokka)؛ قدرت پشت نقاب
استقلال تاف، واکنشی به سالها محدود شدن توسط خانوادهاش است و شوخیهای سوکا هم فقط برای خنداندن نیست. او با طنز، ترسها و احساس ناکافی بودنش را پنهان میکند؛ چیزی که بسیاری از بزرگسالان بهتر از کودکان درکش میکنند.
کورا (Korra) و تنزین (Tenzin)؛ زندگی بعد از تروما
در افسانه کورا (The Legend of Korra)، داستان بیش از هر زمان دیگری به سلامت روان نزدیک میشود. کورا بعد از آسیبهای شدید، باید دوباره خودش را پیدا کند و تنزین نیز زیر فشار حفظ آخرین میراث بادافزاران زندگی میکند. هر دو شخصیت نشان میدهند که حتی قهرمانان هم گاهی نیاز دارند دوباره خودشان را بسازند.
آزیولا (Azula)؛ قربانی انتظارات
شاید هیچ شخصیتی به اندازه آزیولا با بالا رفتن سن بیننده تغییر نکند. زمانی فقط یک ضدقهرمان بیرحم به نظر میرسید، اما امروز میتوان دختری را دید که تمام ارزشش را در تأیید شدن از سوی پدرش خلاصه کرده و همین فشار، آرامآرام او را از درون فرو میپاشد.
چرا آواتار با افزایش سن بهتر میشود؟
قدرت اصلی آواتار فقط در داستان یا مبارزهها نیست. سکوتها، موسیقی، نگاه شخصیتها و حتی دیالوگهای ساده، مفاهیمی را منتقل میکنند که شاید در کودکی از کنارشان عبور کرده باشیم. هر بار که این مجموعه را دوباره میبینیم، لایه تازهای از شخصیتها و دنیای آن آشکار میشود.
به همین دلیل است که آواتار فقط یک انیمیشن کودکانه نیست؛ بلکه اثری است که همراه مخاطبش بزرگ میشود و هر بار، معنای تازهای از انسان بودن را یادآوری میکند.
