توسط : مارول استودیوز (Marvel Studios) در پنل کامیککان سندیگو ۲۰۲۶ (San Diego Comic-Con 2026) سرانجام آینده واکاندا را مشخص کرد. سومین فیلم بلک پنتر (Black Panther 3) به کارگردانی رایان کوگلر (Ryan Coogler) ساخته میشود و در تاریخ ۲۵ آذر ۱۴۰۷ روی پرده خواهد رفت؛ اما مهمترین بخش این رونمایی، معرفی دیوید جانسن (David Jonsson) بهعنوان بلک پنتر جدید دنیای سینمایی مارول (Marvel Cinematic Universe) بود.
جانسن نقش شاهزاده تیچالای دوم (Prince T’Challa II)، پسر تیچالا و ناکیا (Nakia)، را بازی خواهد کرد؛ همان کودکی که در صحنه میانتیتراژ بلک پنتر: واکاندا برای همیشه (Black Panther: Wakanda Forever) با نام فرانسوی توسان (Toussaint) دیدیم. انتخاب او به این معنا نیست که مارول تصمیم گرفته تیچالای چدویک بوزمن (Chadwick Boseman) را با بازیگری تازه بازسازی کند. تیچالای دوم شخصیتی متفاوت است که نام، میراث خانوادگی و حالا عنوان ابرقهرمانی پدرش را به ارث میبرد.
همین تفاوت ظاهراً کوچک، مهمترین نکته تصمیم مارول است. استودیو پس از درگذشت چدویک بوزمن میتوانست تیچالا را بازانتخاب کند، اما در واکاندا برای همیشه مسیر دیگری را برگزید و شوری (Shuri) را به بلک پنتر تبدیل کرد. اکنون نیز قرار نیست حضور شوری یا داستان دو فیلم گذشته نادیده گرفته شود؛ در عوض، مارول عنوان بلک پنتر را بار دیگر به نسل بعد منتقل میکند.
بلک پنتر یک شخصیت نیست؛ یک عنوان است
برای مخاطبی که با منطق کمیکهای مارول آشناست، انتقال هویت ابرقهرمانی اتفاق تازهای نیست. کاپیتان آمریکا (Captain America)، ثور (Thor)، هاکای (Hawkeye) و حتی مرد عنکبوتی (Spider-Man) در دورههای مختلف شاهد انتقال یا تقسیم عنوان خود میان چند شخصیت بودهاند. بلک پنتر نیز از همین قاعده پیروی میکند، زیرا این نام از ابتدا فقط نام مستعار تیچالا نبود؛ عنوان محافظ واکاندا و جایگاهی وابسته به سنتهای سیاسی و مذهبی این کشور محسوب میشد.
به همین دلیل، معرفی تیچالای دوم از نظر منطق جهان داستانی تصمیم قابلدفاعی است. او نسخه جایگزین پدرش نیست، بلکه وارث جایگاهی است که پیش از او تیچالا و سپس شوری آن را بر عهده داشتهاند. این شخصیت میتواند برخی ویژگیهای پدرش را داشته باشد، اما اگر فیلم بخواهد صرفاً رفتار، ظاهر و قهرمانی تیچالای چدویک بوزمن را در وجود بازیگری دیگر تکرار کند، عملاً فرصت ساخت یک بلک پنتر تازه را از دست خواهد داد.
تفاوت اصلی باید در تجربه زیسته این دو شخصیت شکل بگیرد. تیچالا برای پادشاهی تربیت شده بود و از همان ابتدا جایگاه خود را در ساختار قدرت واکاندا میشناخت؛ اما پسر او دور از واکاندا و در هائیتی بزرگ شده است. او احتمالاً باید کشوری را بشناسد که از نظر خونی وارث آن است، اما بخش بزرگی از زندگی خود را بیرون از مرزهایش گذرانده. همین فاصله میتواند یکی از جذابترین کشمکشهای فیلم باشد: آیا تعلق خانوادگی برای پذیرفتهشدن بهعنوان نماد یک ملت کافی است؟
مارول با یک پرش زمانی روبهرو است
حضور دیوید جانسن در نقش نسخه بزرگسال تیچالای دوم، بهطور طبیعی پرسشهایی درباره خط زمانی دنیای سینمایی مارول ایجاد میکند. توسان در واکاندا برای همیشه هنوز کودکی خردسال بود، درحالیکه جانسن هنگام معرفی برای این نقش ۳۲ سال داشت. بنابراین فیلم یا باید از یک پرش زمانی قابلتوجه استفاده کند یا تغییرات زمانی ناشی از انتقامجویان: جنگهای پنهان (Avengers: Secret Wars) را وارد ماجرا سازد.
مارول هنوز هیچ توضیح رسمی درباره این مسئله نداده است. بنابراین صحبت از ریبوت کامل دنیای سینمایی مارول، ادغام خطوط زمانی یا تغییر سن شخصیت در نتیجه مولتیورس فعلاً گمانهزنی است. تنها نکته قطعی این است که بلک پنتر ۳ پس از جنگهای پنهان اکران خواهد شد؛ فیلمی که انتظار میرود ساختار فعلی MCU را بهشکلی جدی تغییر دهد.
از نگاه یک مخاطب کمیک، این موقعیت هم جذاب است و هم خطرناک. جذاب است چون دست نویسندگان را برای معرفی نسخه بزرگسال تیچالای دوم باز میگذارد؛ خطرناک است چون اگر همهچیز با یک تغییر مولتیورسی ساده توضیح داده شود، بخشی از بار عاطفی پایان واکاندا برای همیشه از بین خواهد رفت. بزرگشدن طبیعی این شخصیت و تجربه سالهای شکلگیری هویتش، از نظر روایی ارزشمندتر از آن است که فقط با یک میانبُر زمانی کنار گذاشته شود.
چرا دیوید جانسن انتخاب قابلتوجهی است؟
دیوید جانسن از آن بازیگرانی نیست که با سابقهای طولانی در آثار اکشن وارد مارول شده باشد. نقطه قوت او بیشتر در بازی کنترلشده، انتقال احساسات بدون اغراق و توانایی ساخت شخصیتهایی آسیبپذیر اما باهوش دیده میشود. او در سریال صنعت (Industry) نقش گاس سکی (Gus Sackey) را بازی کرد و سپس با فیلم رای لین (Rye Lane) توانایی خود در کمدی عاشقانه را نشان داد.
بازی جانسن در بیگانه: رومولوس (Alien: Romulus) نیز بخش دیگری از ظرفیت او را آشکار کرد. شخصیت اندی (Andy) میتوانست صرفاً یک اندروید دیگر در مجموعه بیگانه باشد، اما جانسن با تغییرات ظریف در صدا، زبان بدن و نگاه، مرز میان معصومیت و تهدید را به یکی از نقاط قوت فیلم تبدیل کرد. حضور او در اقتباس پیادهروی طولانی (The Long Walk) از رمان استیون کینگ (Stephen King) نیز نشان داد که میتواند در داستانی متکی بر فشار روانی و روابط انسانی، حضوری تأثیرگذار داشته باشد.
جانسن در سال ۲۰۲۵ جایزه ستاره نوظهور بفتا (BAFTA Rising Star Award) را دریافت کرد. او در کاستوم هاوس (Custom House) در شرق لندن بزرگ شده، در آکادمی هنرهای دراماتیک آمریکا (American Academy of Dramatic Arts) و آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک (Royal Academy of Dramatic Art) آموزش دیده و پیش از شهرت سینمایی، تجربه جدی فعالیت در تئاتر بریتانیا را داشته است.
انتخاب دیوید جانسن یکی از نقاط امیدوارکننده بلک پنتر ۳ است؛ بهویژه اینکه رایان کوگلر (Ryan Coogler) پس از ملاقات با او شخصاً بر این انتخاب تأکید داشت. جانسن قرار نیست از چدویک بوزمن تقلید کند، بلکه باید تیچالای دوم را به قهرمانی مستقل تبدیل کند؛ شخصیتی که هم با میراث پدرش روبهروست و هم باید جایگاه خودش را در واکاندا پیدا کند. بازگشت لتیشیا رایت (Letitia Wright) در نقش شوری و وینستون دوک (Winston Duke) در نقش امباکو (M’Baku) نیز نشان میدهد این انتقال قدرت بدون نادیدهگرفتن داستانهای گذشته انجام خواهد شد.
نقطه قوت دیگر فیلم، ظرفیت سیاسی و خانوادگی داستان است. در پایان واکاندا برای همیشه، عنوان بلک پنتر از پادشاهی واکاندا جدا شد؛ شوری محافظ کشور بود و امباکو برای تاجوتخت قدم پیش گذاشت. ورود تیچالای دوم حالا میتواند کشمکشی جذاب میان خانواده، قدرت و مسئولیت ایجاد کند. اگر کوگلر به این شخصیت هویتی مستقل بدهد و میراث بوزمن را صرفاً به ابزاری تبلیغاتی تبدیل نکند، جانسن میتواند نه جایگزین تیچالای قبلی، بلکه آغازگر نسل تازهای از بلک پنتر باشد.
