توسط : پیش از آنکه پائولا میسنر (Paula Mejsner) نویسندهی ارشد داستان Songs of the Past شود، همان بستهی الحاقی تازهای که استودیوی Fool’s Theory برای ویچر ۳: وایلد هانت میسازد، او یک دانشجوی ادبیات تطبیقی بود که پایاننامهاش را روی همین دنیا نوشته بود. سال ۲۰۱۷، عنوان کارش این بود: «Videogames as a way of experiencing literature: Analysis of the Hearts of Stone»؛ یعنی تحلیلی آکادمیک بر همان بستهی الحاقی اول ویچر ۳ که حالا، یک دهه بعد، خودش قرار است ادامهدهندهی راهش باشد.
این پایاننامه هیچ ربطی به استخدامش در Fool’s Theory نداشت؛ میسنر آن را زمانی نوشت که هنوز نامی در صنعت بازی نداشت و فقط میخواست ثابت کند بازیهای ویدیویی هم متونی درخور تحلیل ادبیاند. در گفتوگویی که PC Gamer دربارهی کارش روی Songs of the Past با او داشت، از او دربارهی همان پایاننامهی قدیمی هم پرسید.
ویچر از همان رمانهای آندری ساپکوفسکی تا بازآفرینیاش در قالب بازی، همیشه اثری بوده که ادبیات و فرهنگ عامه را در هم میتند؛ گانتر اودیم و باقی شخصیتهای Hearts of Stone برآمده از همین جهانسازی چندلایهاند. پایاننامهی میسنر یکی از معدود پژوهشهای آکادمیکی بود که بهجای نگاه از بالا به بازیهای ویدیویی، همین جهانسازی را جدی گرفت.
«درست همان زمانی بود که هم Hearts of Stone را بازی میکردم، هم کل ویچر را، و همزمان ادبیات تطبیقی میخواندم. همانجا بود که عاشق ویچر شدم… این پایاننامه همان چیزی را دنبال میکند که گفتم؛ اینکه ویچر از نظر ارجاعات ادبی چقدر غنی است.»
پائولا میسنر
خود مصاحبه هم در کنار نمایشی از بخشی از Songs of the Past گرفته شد؛ به گفتهی PC Gamer، همزمان با این بستهی الحاقی، بازسازی کامل ویچر ۳: وایلد هانت هم امسال عرضه میشود. یعنی طرفداران قرار است هم نسخهی تازهای از بازی اصلی را ببینند، هم داستانی نو که همین نویسندهی ادبیاتخوانده نوشته است.
چه چیزی در دل این پایاننامه پنهان بود؟
میسنر در پژوهشش نشان داد که ویچر چطور روح ادبیات کلاسیک لهستان را زنده نگه میدارد؛ از جمله نمایشنامهی «عروسی» (The Wedding) اثر استانیسواف ویسپیانسکی (Stanisław Wyspiański)، و شخصیت گانتر اودیم (Gaunter O’Dimm)، همان حریف شیطانصفتی که در Hearts of Stone ظاهر میشود و به گفتهی خودش از دل چند تکهی دیگر فرهنگ هم بیرون کشیده شده است.
هدف او از این کار چیزی فراتر از یک نمره بود:
«میخواستم آن را تحلیل کنم، و این کار را کردم تا شاید به بعضی از استادانم ثابت کنم که بازیها ارزشش را دارند و آنها هم متونی از فرهنگاند.»
پائولا میسنر
از تحلیلگر دانشگاهی تا نویسندهی گرالت
حالا همان دانشجویی که میخواست به استادانش ثابت کند بازیها متن فرهنگیاند، خودش پشت میز نویسندگی بستهی الحاقی تازهای که ساخت آن برای ویچر ۳ قطعی شده نشسته است. وقتی از او پرسیدند میسنر در سال ۲۰۱۷ این مسیر را چطور میدید، پاسخش صریح بود.
«راستش را بخواهید، به خودم افتخار میکنم که موفق شدم روی ویچر کار کنم. البته همیشه بخشی از این مسیر شانس بوده، اما واقعا یک رویای محققشده است؛ چون همین را وقتی پایاننامهام را مینوشتم آرزو داشتم. نوشتن برای گرالت واقعا فوقالعاده است.»
پائولا میسنر
چرا این خبر برای طرفداران دنیای ویچر مهم است؟
ویچر همیشه بیش از یک بازی نقشآفرینی بوده؛ همان لایهی ادبیای که میسنر در پایاننامهاش ردیابی کرده بود، حالا دستمایهی کسی است که خودش نویسندهی ارشد ادامهی داستان شده. اینکه نویسندهی ارشد Songs of the Past کسی است که سالها پیش، بیهیچ چشمداشت شغلی، همین لایه را رسما تحلیل کرده، برای خوانندهای که نگران افت کیفیت ادبی یک اثر محبوب در دست سازندهای تازه است، دلگرمکننده است.
این اتفاق در حالی میافتد که آیندهی فرانچایز ویچر از چند جهت همزمان در حال گسترش است؛ از بازسازی کامل بازی اصلی گرفته تا شایعههای تازه دربارهی یک بازی چندنفره. در چنین فضایی، حرف زدن دربارهی ریشههای ادبی یک بستهی الحاقی شاید کوچک به نظر برسد، اما دقیقا همان جزئیاتی است که دلبستگان راستین این دنیا را از آثار عجول جدا میکند.
